Bardzo często, w życiu codziennym, pojawia się sformułowanie, że ktoś prowadzi dobre życie, a ktoś inny życia nie szanuje. Często ludzie nie rozumieją tych pojęć a jeszcze częściej zapominają, że dla każdego mają one inną definicję. Czym więc jest dobre życie?
Moim zdaniem dobre życie to postępowanie według zasad uznanych przez ogół społeczeństwa za etyczne, humanitarne, honorowe, zgodne z zasadami moralnymi. Ludzie, którzy pomagają innym, udzielają się charytatywnie, pracują, utrzymują rodzinę oraz przestrzegają przykazań danych nam przez Boga, żyją w zgodzie ze światem. A co za tym idzie, żyją godnie i z czystym sumieniem mogą być spokojni swojej przyszłości.
Każdy z nas na pewno nie raz i nie dwa zastanawiał się czy styl jego życia jest takim, jakim być powinien, czy jest zadowolony ze swojego życia. Ludzie popełniają błędy, ale jeśli się na nich uczą i eliminują je, wychodzą zwycięsko z tego natłoku myśli i z uśmiechem na twarzy mogą kroczyć przez życia nie obawiając się o jego przebieg. Częste przeszkody, które podrzuca nam życie dla jednych są przekleństwem a dla innych motywacją aby starać się bardziej i egzaminem czy te starania wystarczają. Jeśli tak to dobrze, jeśli nie to człowiek bardzo szybko dowiaduje się o tym. Wszystko zależy od tego czy człowiek po tym fakcie będzie walczył o swoje życie czy też się podda i przez to więcej ludzi ucierpi. Należy pamiętać, że porażka jednej osoby dotyka także jej rodzinę, bliskich. Tak więc ludzie powinni się wspierać i rozwiązywać problemy w większym gronie. Ale czy tak robią? Wystarczy spojrzeć na polityków. Ciągłe wojny, kłótnie, niepotrzebne spory. Nie służą one narodowi, którego mają bronić, nie służą im samym bo z tych wielu niedopowiedzeń i przykrych podtekstów nic dobrego nie wychodzi. Ale widocznie nikt jeszcze tego nie zrozumiał bo jak kłótnie były tak są i na pewno jeszcze będą.
W naszym społeczeństwie jest podział na klasy.
W krajach demokratycznych, mimo powszechnie uznanej równości, jest podział. Są równi i równiejsi, co potęguje międzyludzką nienawiść, zawiść, chęć usilnego pokazania sąsiadowi, że jest się w czymś lepszym od niego. To powoduje rywalizację, która w efekcie staje się przyczyną zła. Ludzie zaczynają kraść, obmawiać za plecami, kłamać, a często też dopuszczają się bardziej drastycznych metod działania. Czemu to służy? Zadaję sobie to pytanie po kilka, kilkanaście razy i nigdy nie mogę znaleźć jednej konkretnej odpowiedzi. Bo co konkretnego jest w słowach ,,nie wiem”? Nic. I dlatego też żyjąc w tej niewiedzy obserwuję jak ludzie obrzucają się przykrymi epitetami, zachowują się poniżej godności, kradną, używają przemocy, nadużywają środków odurzających. Patrzę na to wszystko ze strachem w oczach ponieważ czasami nie mogę zareagować, nie mogę zrobić dosłownie nic aby sprawić, by sytuacja stała się lepsza i ta codzienna niemoc powoduje, że przestaję być dumny z siebie i w efekcie, ze swojego życia.
Myślę, że ludzie często znajdują się w sytuacji patowej, co mnie nie zaskakuje ponieważ patrząc na kreatywność naszego społeczeństwa przychodzi mi do głowy tysiąc myśli, co jeszcze spotka nas kolejnego dnia. Te czarne myśli, które nic wspólnego nie mają z optymizmem, wzbudzają we mnie strach przed jutrem i pozwalają wizjom zagłady, wysunąć się na pierwszy plan. Gdyby ludzie zaczęli reagować i dbać o powszechne bezpieczeństwo, żyłoby się nam wszystkim lepiej i godniej. Godność- to słowo, którego znaczenie traci na wartości. I po co te wszystkie fundacje, organizacje pozarządowe ratujące życie, zdrowie zwierząt i ludzi skoro codziennie się słyszy o tragediach przez nich powodowanych? Moim zdaniem jest to takie udawanie, że nic złego się nie dzieje. Człowiek często nie wspomina o złych zdarzeniach, wymieniając dobre, bo zawsze chce aby bilans był dodatni. Mimo, że najczęściej zawsze jesteśmy pod kreską. I tak się dzieje na całym świecie.
A wszystkim rządzi pieniądz.
Tak niestety jest, że żeby żyć w dostatku trzeba albo wygrać na loterii albo mieć dobrą pracę i dużo zarabiać. Prawdopodobieństwo wygrania dużych pieniędzy jest bardzo, bardzo małe dlatego trwa wyścig szczurów o każdą posadę i o każdą złotówkę. Nie ma w tym nic złego do momentu, w którym ludzie zaczynają ingerować w czyjeś życie po to, by odebrać komuś coś byle tylko miał gorzej. Jest to powszechne zjawisko i ludzie o tym wiedzą, ale o tym się głośno nie mówi. Co przecież wpływa na dobro naszego życia. Tendencja do zatajania prawdy, czy też kopania pod kimś dołków, nie jest czymś nadzwyczajnym. To się dzieje każdego dnia. Każdego dnia człowiek cierpi przez drugiego człowieka. I moim zdaniem to się nigdy nie zmieni. To smutny fakt, ale jakże prawdziwy i realny. Patrząc na postępowanie narodu polskiego można odnieść wrażenie, że wszyscy chcemy być bogaci w tym biednym kraju. Czyli mówiąc kolokwialnie: każdy chce być najbogatszym z biedaków.
Czym jest dobre życie u ludzi?
Jaki wpływ mają ludzie na swoje życie. Otóż bardzo duży i bardzo często wolna wola, którą dał nam Bóg, jest wykorzystywana w negatywny sposób. Ludzie często robią coś wbrew sobie bo tego wymaga sytuacja lub jest to działanie wymuszone działaniem drugiego człowieka. W każdy zawodzie zdarzają się sytuacje, które nie zawsze pozwalają być dumnym z podjętych decyzji. Na przykład w zawodzie pielęgniarki często zdarzają się błędy. I nie jest to nic złego ponieważ każdy je popełnia. Najważniejsze to przyznać się do nich i ponieść ich konsekwencje. Ludzie jednak często uciekają przed odpowiedzialnością ponieważ skutki ich działań nie raz są bardzo drastyczne. O ile w pracy nauczyciela błędy krzywdzą chwilowo ucznia o tyle w szpitalu jedna decyzja może uratować komuś życie bądź go pozbawić tego cennego daru. W pracy pielęgniarki każda decyzja musi być przemyślana kilka razy bo w przeciwnym razie, ktoś, może stracić możliwość życia. A w obliczu śmierci wszyscy jesteśmy równi i tłumaczenie się, wmawianie sobie, że inaczej się nie dało jest ucieczką od prawdy. Ludzie wmawiają sobie, że zrobili wszystko dobrze, bo mają świadomość, że popełnili błąd. Tyle że jeden taki błąd może spowodować lawinę kolejnych błędnych decyzji, co nigdy nie prowadzi do niczego dobrego i nigdy nie przynosi korzystnych efektów. O tym należy pamiętać.
Miłość jest lekiem na lepsze życie.
W każdej czynności i każdym zachowaniu pojawia się aspekt miłości. Jak ona ma pomóc w ulepszeniu świata? Odpowiedź jest prosta. Człowiek musi pokochać drugiego człowieka, musi pokochać i zaakceptować swoje życie, a przede wszystkim musi pokochać samego siebie. Życie w zgodzie ze sobą pomaga wrócić na właściwe tory. Tego powinni szukać wszyscy ludzie, którzy w codzienności, w natłoku spraw, niepotrzebnych słów i nadmiarze myśli, zapominają o bliskich, o rodzinie, o tym, że wszyscy jesteśmy ludźmi. A jeśli zapominamy o tym to nie może dziwić fakt, że inni też zapominają. Taka zbiorowa niepamięć wsteczna jest właśnie efektem sporów, wojen, także domowych. Jest efektem złego życia i brakiem światełka w tunelu.
Czym jest więc złe życie?
Najprostszą odpowiedzią byłaby tak, że jest to przeciwieństwo dobrego życia. Nic bardziej mylnego. Ludzie zapominają, że pomiędzy dobrem i złem jest coś jeszcze. Można to nazwać neutralnością, ale lepszym określeniem jest ,,przemijanie”. Zauważyć można, że są ludzie, którzy żyją codziennością, nie martwią się o nic na zapas, nie reagują na bodźce zewnętrzne. Oni po prostu żyją. Ciężko określić czy jest to złe. Dla nich, na pewno, jest to dobry sposób na życie. Jest to na pewno bardzo wygodne. Według nich ich życie jest dobre i ciężko temu zaprzeczyć bo przecież dobre życie to takie, które trwa w zgodzie ze sobą. Z drugiej jednak strony człowiek, który trochę od życia bierze, trochę daje tak naprawdę nie angażuje się w życie społeczne. Jest to straszne zjawisko, ale jak pokazuje codzienność, coraz częściej spotykane. Takie przemijanie sprawia, że ciężko określić czy czyjeś życie jest dobre, czy też złe. Ale zamiast to oceniać, każdy powinien patrzeć na siebie, dbać o to, by mnożyć swoje dobre uczynki i eliminować błędy. Najlepiej zmniejszyć je do minimum i działać aktywnie, włączać się w życie społeczne, dawać z siebie maksymalnie dużo. Wtedy właśnie nasze życie będzie godnym podziwu, a także będzie idealną definicją ,,dobrego życia”.
Podsumowując chciałbym zauważyć, że ludzie z natury nie są źli.
Człowiek rodzi się dobry, po to, by umrzeć złym. Ale naturą człowieka nie jest złe postępowanie, nie jest krzywdzenie innych i pokazywanie całemu światu jaką ma się władzę. Bo nie ma w tym nic godnego naśladowania, wręcz przeciwnie- ludzie powinni unikać zła. Ludzie powinni żyć w zgodzie ze sobą, z naturą i doceniać każdy dzień, który mogą przeżyć. Pewien człowiek napisał ,,ludzie żyją tak, jakby myśleli, że na wszystko mają czas”. I to zdanie staje się mottem na skalę świata bo te kilka słów ujawnia cały sens istnienia. To jedno zdanie zdradza motyw i cel życia wielu istnień. Czy jest to dobre zjawisko? Na pewno nie. A skoro nie, to człowiek powinien coś z tym zrobić. Powinien, ale nie robi. Dlaczego? Może dlatego, że nie ma na to czasu? A może dlatego, że każdy uważa, że jego życie jest dobre, a wszelkie zmiany zaburzą jego bieg. I wszystko zaczyna się od początku.
Tagi: życie, dobro, zło, przmijanie
skomentuj (0)
Kochani!
Jeśli stwierdzicie, że mój blog jest wart aby na niego zagłosować w konkursie Blog Roku 2011 to wyślijcie sms-a o treści A00248 , [gdzie 0= zero] na nr 7122! (koszt sms-a 1,23zł).
Głosowanie trwa od 12.01 od godz. 15:00 do 19.01 do godz. 12:00!
Pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego!
Paweł
Tagi: głosowanie, konkurs, blog roku
skomentuj (2)
Autobus jest prawie pusty.
Usiadłam obok kierowcy bo podobno tutaj jest najbezpieczniej, zwłaszcza w nocy. Jadę autobusem linii 69A kierującym się na Retkinię. Wracam z pracy, nieziemsko wykończona. Autobus co jakiś czas zatrzymuje się na przystankach, na których wsiadają zmarznięte jednostki. Mimo późnej pory i warkotu silnika zdaje się słyszeć muzykę. Przytłumiona, ale niezwykle wyraźna. Nie odwracam się. Tylko się wsłuchuję. ,,Ty cały świat masz już dzisiaj u stóp” słyszę w oddali.
- Jesteś panią tych lądów i mórz- dopowiadam szeptem
Znam te słowa! Doskonale je kojarzę. Przestraszona i zaciekawiona jednocześnie upuszczam bilet. Teraz, gdy mam już pretekst, schylam się i odwracam głowę do tyłu. Na końcu autobusu, przy oknie, dostrzegam młodego mężczyznę. Siedzi wpatrzony w zaparowaną szybę. A jego wzrok… taki skupiony, pewny siebie a jednocześnie zagubiony. Ma na sobie czarną kurtkę, szalik, zdarte jeansy. Podnoszę bilet i pchana siłą nie do opisania, ruszam w jego stronę. Idę powoli, chwytając się poręczy aby nie upaść. Mężczyzna nie zwraca na nic uwagi, patrzy w okno jakby czegoś szukał. Przybliżając się, zwalniam. Zaczyna docierać do mnie sytuacja, w której się znajduję. Autobus zatrzymuje się i otwierają się drzwi. Stoję nieruchomo myśląc o ucieczce. Chcę zostać. Słyszę dźwięk towarzyszący zamknięciu drzwi. Wydały z siebie bardzo głośny dźwięk. Drgnęłam. Poczułam potężny chłód, ale muzyka nie ustała. Cały czas brzmiała tak samo. Zrobiłam kilka kroków i znalazłam się przy mężczyźnie. Usiadłam naprzeciw niego, po skosie. Opuściłam głowę, i kątem oka zerkałam na niego. Obok mnie dostrzegłam białą różę. Zauważyłam, że po jego czerwonym policzku spływa łza. Podniosłam głowę. Oczy miał wypełnione łzami, ale nie płakał.
- Płaczesz? – wyrwało mi się aż położyłam dłoń na ustach
Nie zareagował. Teraz jego wzrok był bardziej smutny niż wcześniej. Zniknęła pewność siebie, odwaga, stanowczość spojrzenia. Patrzyłam na niego tak, jakbym oglądała film. Dla mnie był tajemniczy i straszny, obcy i bliski zarazem.
- Płaczesz? – spytałam panując nad każdą literą tego słowa.Nadałam temu zdaniu idealne brzmienie. Nie zabrzmiało to jak wścibstwo, zagadkowo ani pogardliwie. Raczej było to pytanie zadane przez człowieka, który pyta o przyczynę smutku swojego przyjaciela. Czekam na reakcję, której nie ma. Podniosłam się, odwróciłam i już miałam odejść, gdy usłyszałam za plecami
- Dlaczego ludzie boją się samotności? – spytał
Stanęłam. Odwróciłam się, spojrzałam na niego. Dalej wpatrywał się w okno, dalej z oczu wypływały mu łzy. Usiadłam na swoim miejscu i westchnęłam.
- Myślisz, że samotność jest powodem do strachu? – spytałam dość psychologicznie
- Myślę, że ludzie boją się jej ponieważ myślą, że bycie samotnym to kara. A nikt nie chce czuć się winnym czegoś, czego nie rozumie. Samotność nie jest zła. Staje się straszna dopiero, gdy nie potrafimy się w niej odnaleźć.
Poczułam ciepło. Zrobiło mi się gorąco, poczułam jakby wewnątrz ktoś zapalił zapałkę. Bardzo przyjemne uczucie, choć bardzo dziwne. I miałam tego świadomość.
- Moim zdaniem ludzie popełniają błędy. Często robią coś, czego później i tak będą żałować. I robią to tylko dlatego aby pokazać światu, że są. Udowodnić, że żyją, chcą i robią to, co zaplanowali.
- Ludzie żyją tak jakby myśleli, że na wszystko mają czas- powiedział prawie że szeptem
- Tak, zgadzam się z Tobą, ale…
- Dlaczego ludzie boją się samotności? – wtrącił się
Zamilkłam. Przybił mnie ton jego głosu. Czułam w nim smutek, nawet rozpacz. Mówił tak, jakby za chwilę miał popełnić samobójstwo. Jego pytania brzmiały jak próba zrozumienia dlaczego wydano na niego wyrok. Wyrok, którego nie znałam. On sam go nie znał. Jego głos brzmiał tak, jakby się pogodził z życiem, z tym nieznanym wyrokiem, z samym sobą.
- Opowiesz mi o swojej samotności?- spytałam
Spojrzał na mnie. Wystraszyłam się. Patrzył mi głęboko w oczy, przenikał mnie wzrokiem. Oczy miał piwne, wypełnione łzami, czerwone ze zmęczenia. Patrzył na mnie szukając pomocy? Może raczej dziękując za zainteresowanie. Zamknął oczy, wciągnął powietrze, wypuścił je powoli. Znów swój wzrok skierował na mnie.
- Miałaś kiedyś kogoś, do kogo czułaś coś co zamieścić można pomiędzy lubieniem a uwielbianiem? Kogoś, dla kogo zrobiłabyś wszystko tylko dlatego by sprawić by ta osoba była szczęśliwa, by dać jej powód do radości i uśmiechu, nie licząc na rewanż?
- Pytasz czy kogoś kochałam?- podsumowałam
- Możesz to tak nazwać. Słowo kocham brzmi bardzo zobowiązująco. Ma swoją niepowtarzalną moc, swój wyjątkowy dźwięk. Brzmi podniośle i niezwykle nieziemsko. Niektórzy ludzie boją się mówić ,,kocham cię” bo znają jego wartość, a inni używają go jak szablonu- bezmyślnie, bez szacunku, nie przywiązują wagi do jego przesłania.
- A Ty? Kochasz ją?
Odwrócił się w stronę okna. Popatrzył chwilę, następnie opuścił głowę.
- Osoba, którą uwielbiam jest kimś wyjątkowym. Poznałem Ją w pociągu. Nie była to miłość od pierwszego wejrzenia, ale podczas tej 8-godzinnej podróży tych spojrzeń było więcej. Jest doskonałym rozmówcą i jeszcze lepszym słuchaczem. Przy Niej smutki nie mają miejsca, problemy nie istnieją, a wszystkie trudne sprawy same się rozwiązują. Przy Niej wszystko jest łatwe. Tęcza zawsze jest widoczna, przez pochmurne niebo zawsze przebijają się promienie słońca. Smakuje jak kubek mojej ulubionej herbaty, pachnie jak bukiet herbacianych róż. Przy Niej nie liczy się świat ponieważ to Ona jest całym moim światem. Inne nie mają znaczenia ponieważ spacerując z Nią za rękę podziwiam tylko Jej oczy, tylko Jej uśmiech, tylko Jej imię noszę w sercu. To jest jedyna osoba na świecie za którą oddałbym własne życie. Dla Niej zrobiłbym dosłownie wszystko ponieważ od momentu, gdy Ją pierwszy raz zobaczyłem, wiedziałem, że Ona jest kobietą mojego życia. Moje serce bije razem z Jej sercem, a dusza współżyje z Jej duszą. Wszystko jest takie jak Jej oczy- magiczne, bajeczne, niezwykłe, piękne i idealne. Wszystko jest takie jak Jej głos- ciepłe, delikatne, niebiańskie, wzruszające. Wszystko jest takie jak Jej uśmiech- jedyne w swoim rodzaju, szczęśliwe, pełne radości i wiary, że się uda. Tak bardzo bym chciał powiedzieć, że Ją kocham. Tak bardzo tego pragnę…
Byłam w szoku. Nigdy nie słyszałam żeby ktoś tak pięknie mówił o kobiecie. W mojej głowie przebiegło tysiące myśli, wyobrażeń kim ona może być, jak może wyglądać.
- To czemu jej o tym nie powiesz?
Autobus zatrzymał się. Mężczyzna wstał, chwycił różę, minął mnie. Spojrzał mi w oczy wyciągnął róże. Chwyciłam ją i oparłam dłonie na kolanach. Następnie odwrócił się. Drzwi się otworzyły. Potężna fala zimna wypełniła autobus.
- Ona nie żyje- odpowiedział
Wysiadł, a drzwi zamknęły się za nim. Autobus ruszył powoli, jakby od niechcenia. Została tu sama, pogrążona w smutku. Nie czuła już ciepła, nie czuła nawet zimna. Wszystko stało się bardzo obojętne, takie nijakie. Wpatrzona w brudną od butów podłogę myślała o tym mężczyźnie. Teraz sobie przypomniała dlaczego tak bardzo czuła jego oddech, słyszała dokładnie każde słowo, dotarło do niej dlaczego jego dłonie były tak przyjemne i ciepłe. Zrozumiała, że przypominał jej kogoś, dla kogo zwykła podróż pociągiem była niezwykłą przygodą, której się oddawał trzymając ją za rękę. Wspominając jego oczy, włosy i zapach jego perfum, pozwoliła małej kropli wydostać się z oka i spłynąć po policzku.
- Płaczesz?
Usłyszała to. Podniosła wzrok i zobaczyła mężczyznę, siedzącego naprzeciw niej. Patrzył na nią, obserwował jej oczy. Poczuła, ten jedyny i niepowtarzalny zapach mandarynek. Może to sen? A może to tylko tęsknota…
,,Gdy się za kimś tęskni, miesiąc to trzydzieści najdłuższych dni w roku" (własne)
Mieliście kiedyś tak, że oczekując na kogoś wyjątkowego, nie liczyło się dosłownie nic prócz wielkiego pragnienia zobaczenia Tej osoby? Że nie liczyło się nic prócz jedynego uśmiechu, jedynej pary oczu, jedynego, wyjątkowo ciepłego, oddechu?
Czasami zastanawiam się jak rozróżnić uwielbienie i miłość...
Bo jeśli lubię kogoś bardziej niż trochę to jest to uwielbienie. Ale jeśli uwielbiam kogoś ponad wszystko, niezmiennie i bezgranicznie to pachnie tu miłością. Czasem ludzie boją się używać tych dwóch magicznych słów ponieważ, jak ja, uważają, że są one bardzo zobowiąujące i powinny być używane tylko w momencie, gdy jesteśmy pewni, że osoba, z którą czas błogo płynie, a tęcza zalewa promieniami świat, to ktoś wyjątkowo wyjątkowy.
Moje oczekiwanie trwa 1 miesiąc, 2 tygodnie i 3 dni...
Mogło by się wydawać, że to tylko 45 dni, ale w rzeczywistości słowo ,,tylko" jest zastąpione przez ,,aż". Bo czekanie czekaniu nierówne i nigdy nie wiemy jakie znaczenie ma dla każdego człowieka słowo ,,długo".
Od zawsze uważam, że rozłąka na początku znajomości nie wpływa dobrze na przyszłość związku. Bardzo często wyjazdy są początkiem końca i to budzi we mnie strach. Na odległość wpłynąć nie można, nie mozna jej zmienić, ale można sobie z nią radzić. Ja np wpadłem w nałóg pisania listów, ktore niezmiennie wysyłam na polski adres. Czemu to robię? Na początku pomyślałem, że jeśli Ona wyjedzie i będę pisał te listy to stac się mogą tylko dwie rzeczy: albo się popsuje i zobaczy, że jednak mi zależało, albo wszystko się ułoży i po powrocie będzie miała na piśmie wiele słów, które chciałem powiedzieć, wyszeptać na ucho, gdy Jej tu nie było. Nie jest tajemnicą, że lubi pisać i że chciałbym aby Ona polubiła czytać to, co piszę. Kiedy mówi mi, że jestem mistrzem słowa pisanego podnosi mi się ciśnienie- w pozytywnym tego słowa znaczeniu- i wielka fala motywacji zalewa moje ciało. Serce bije szybciej, oddech staje się przyspieszony, ale szczęśliwy. Na tym to wszystko polega.
W miłości nie trzeba być mistrzem. Trzeba być tylko odważnym, walczyć o nią każdego dnia i wierzyć, że się uda.
Bo ,,człowiek odważny to taki, który potrafi wyskoczyć z autobusu, przebiec sześćset metrów i z niewielką zadyszką powiedzieć kobiecie jak bardzo jego świat stracił na wartości, gdy wysiadła na poprzednim przystanku". I jeśli taka jest właśnie definicja odwagi to chciałbym umierając, mieć świadomość, że nie bałem się niczego. Chciałbym mieć pewność, że moja odwaga jest i była wielka, a osoba, którą kocham, wie, że dla mnie jest dosłownie całym światem. Myśląc o Niej, tak właśnie mam.
,,Jeśli to miłość to niech się nie kończy (...)".
Nie lubię 3 rzeczy: braku bezinteresowności, braku wiary w miłość i szczęście oraz niezrozumiale krótkich historii. Człowiek powinien dbać o drugiego człowieka bo przecież Ta druga osoba nosi w sercu jego imię. A to najpiękniesza rzecz, jaką możemy dostać od drugiej osoby, bezinteresownie. Doceńmy ten fakt, bo taka prawdziwa miłość zdarza się raz na kilkadziesiąt lat Naszego życia. Warto dbać o to, by tej jednej nieskończonej chwili szczęścia nie przegapić.
Wiesz czym jest dla mnie tęsknota?
Jak widzę te wszystkie pary spacerujące po parkach, przytulające się w autobusach, patrzące sobie głęboko w oczy i nie myślące o całym otaczającym ich świecie to ściska mnie w sercu. Tęsknota bardzo daje się we znaki i bardzo im zazdroszczę tylko tej bliskości. Tylko ponieważ spotkań porównywać nie można, a dla mnie Nasze spotkania są wyjątkowe. I nieważne czy jest to pójście do parku, do kina, pizza w Sphinxe czy podróż tramwajem. Bo przy Tobie nic nie jest zwykłe. Przy Tobie każda piosenka ma swój niepowtarzalny sens, każdy uśmiech niesamowity blask a każdy pocałunek bezczelnie szczęśliwy smak. Dla mnie nie ma smutnych chwil bo pojawiłaś się Ty i czuję, że żyję. Dziękuję Ci, że jesteś i jeśli zdecydujesz się kiedyś powiedzieć mi, że ,,jestem całym Twoim światem" to zrób to ponieważ chciałbym zrobić dokładnie to samo... Uwielbiam Cię!
Życzę Wam wszystkim miłości bo to dla niej warto żyć, o nią warto walczyć i z nią warto przepsacerować całe swoje życie!
Paweł
Tagi: ludzie, miłość, szczęście, uczucia, tęknota
skomentuj (1)
Niestety, ale w Polsce nie dzieje się dobrze.
Politykom zaczyna się w dupach przewracać- jest to już kilkuletni proces. Myślą, że skoro mają władzę to mogą zrobić wszystko, co im się tylko podoba. Zamiast godnie reprezentować NASZ kraj to ciągle się kłócą, wrzucają na siebie, nie potrafią poprawnie zaśpiewać NASZEGO hymnu czy też pokazują Europie co ,,Polak potrafi"- w złym tego słowa znaczeniu. Zamiast ściszyć głośniki, spiąć poślady i zacząć coś robić to na obradach piszą sms-y, śpią lub co gorsze, ich tam po prostu nie ma.
Osobiście jest mi wstyd za taką politykę bo żenada goni żenadę. Po co normalny szary człowiek ma iść na wybory skoro ma do wyboru albo zagłosować na fana narkotyków albo na człowieka, który wiecznie się ze wszystkimi kłóci, wszystkich oskarża o zamach stanu, zbrodnie, spiski? Po co?
Szanowny Pan Palikot powinien udać się na przedwczesną emeryturę ponieważ Jego plan ,,zbawienia" Polski jest, niestety, beznadziejny. Chyba wszyscy politycy wprowadzając ustawę zapominają pomyśleć jaki będzie jej skutek... Bo nie wyobrażam sobie aby Polska była drugą Holandią, pełną ćpunów, dragów i odlotów. Na szczęście polityka holenderska ogarnęła się w porę i zaczynają przeciwdziałać ,,turystom", którzy przyjeżdżają tam w wiadomym celu. Biorąc pod uwagę fakt, że Polska jest pod wieloma względami zacofana, u NAS takie działania zostaną podjęte za kilka, kilkanaście lat. Oby nie było za późno...
Inną sprawą jest ta, że politycy nie wprowadzą ustawy, która osobiście by im zaszkodziła.
Bycie politykiem jest bardzo egoistyczne ponieważ najpierw myślą czy sami nie tracą, a później nawet nie myśląc o ,,plebsie" po prostu wprowadzają ustawę. I do czego to prowadzi? Ludzie emigrują, uciekają z miast na wieś, boją się o swoją przyszłość i nie wiedzą, co tak naprawdę robić. A Ci, którzy mają pomysły siedzą na zmywaku lub grabią liście w Niemczech. Po co Polska przewodzi w Unii Europejskiej skoro na dobrą sprawę nie potrafimy ogarnąć własnego ogródka? To tak jak z ratowaniem dzieci w Afryce (żeby nie było- popieram w całości tę ideę) ludzie rzucają się na głęboką wodę, chcą zostawiać rodziny, wyjechać do Afryki budować studnie, a w Polsce ,,robić nie ma komu" jak to pięknie ujął Ferdynand Kiepski. Polska ma wykształconych ludzi, Polska nie jest aż tak bardzo zacofana, w Polsce są pomysły, lecz największym problemem NASZEGO kraju jest to, że są ludzie ponad wszystkimi! Są jednostki, które ograniczają pewne działania ponieważ albo im się tak podoba albo te działania znacząco wpłynęłyby na ich majątki, przywileje.
Co zrobić aby w NASZYM kraju było lepiej?
Pytanie jak najbardziej trafne i z pewnością na czasie. Otóż moim skromnym zdaniem przydałoby się pzetrzepać ten polityczny dywan i zacząć układać go tak aby zwykły przechodzień nie potykał się co chwilę o pojedyncze fałdy. Trzeba pożegnać się z niektórymi politykami i wstawić w ich miejsce ludzi z tłumu. Bo może przykład Nikodema Dyzmy nie jest idealny, ale doskonale pokazuje różnicę w myśleniu klas społecznych. Człowiek z ulicy myśli o tym, co zrobić żeb było dobrze, a jedynym zmartwieniem polityka jest to aby coś zrobić by się nie narobić i by Polacy ,,nie truli dupy".
Kolejnym krokiem mógłby być ten aby wziąć wszystkie ustawy i w końcu usiąść i zapoznać się z nimi. Przemyśleć wszystkie za i przeciw i dopiero wtedy, nie patrząc na swoją kieszeń, zdecydować czy to jest Polsce potrzebne czy też nie. Wieczne załatwianie spraw pod stołem nic dobrego nie daje. Ale z drugiej strony oddanie władzy tłumowi znamy z lekcji historii i nie jest to optymistyczna wersja. Politykę powinni tworzyć ludzie wykształceni, o zdrowych zmysłach, chcący pomóc i nie mający w każdej ustawie własnego interesu.
Myślę, że takie przesłanie do Rządu mogłoby być pięknym tegorocznym wołaniem o zmiany, zmiany na lepsze. Niech każdy polityk łamiąc się opłatkiem- byle nie w rządzie!- zastanowi się choć przez chwilę ,,co z tą Polską?" i niech z czystym sumieniem oraz podniesioną głową wkroczy w 2012 rok tak, jak nigdy wcześniej.
Życzę Panom w garniturach Wesołyh, Spokojnych, Radosnych oraz Rodzinnych Świąt Bożego Narodzenia oraz by kolejny rok był znacznie lepszy o poprzedniego! Polska to MY, Polacy, a nie reszta świata. Warto by było czasem nad tym pomyśleć...
Paweł
Tagi: polityka, polska, politycy, narkotyki, działania
skomentuj (0)
,,Życie każdego człowieka to czas prób i błędów. Najważniejsze aby na końcu efekt był zadowalający"
1. Miłość to taka chwila, która dzięki komuś wyjątkowemu, zazwyczaj trwa nieskończenie długo
2. Zrobić coś niezwykłego w święto potrafi każdy. Uczyniś świętem zwykły dzień potrafią tylko nieliczni
3. Najdziwniejszym i najpiękniejszym prezentem jest miłość. Nie widzimy jej, a mimo to czujemy, że dla osoby, która nam ją dała jesteśmy najwspanialszą osobą na świecie, którą mógł niąobdarować
4. W życiu liczą się tylko trzy rzeczy: miłość, miłość, miłość
5. Czasami miłość spada jak meteoryt i przewraca nasze życie do gór nogami. I wtedy właśnie uświadamiamy sobie, że jest ono lepsze, piękniejsze, bardziej poukładane niż było przed uderzeniem
6. Często alkoholizm zaczyna się od kieliszka wódki. Miłość od zwykłego 'cześć! co słychać?"
7. Miłość to wirus HIV, który wywołuje chorobę, powszechnie zwaną Kochaniem
8. Jedni chcą miłości i oddają się jej bezgranicznie, inni uciekają i udają, że nie ma tematu
9. Każdy związek jest dobry bo każdy nas czegoś uczy
10. Zdrada to najgorsza forma powiedzenia 'już mi na Tobie nie zależy'
11. W XXI wieku zdobyć kobietę jest bardzo łatwo, ale zatrzymać ją przy sobie potrafią tylko nieliczni
12. Miłość to uczucie, trzeba kochać umieć
13. Po rozstaniu zawsze cierpią tylko Ci, którym naprawdę zależy
14. Człowiek odważny to taki, który potrafi wyskoczyć z autobusu, przebiec 600 metrów i z niewielką zadyszką powiedzieć kobiecie jak bardzo jego świat stracił na wartości, gdy wysiadła na poprzednim przystanku
15. Wojny nie są wynikiem kłótni, lecz brakiem umiejętności rozmawiania
16. Jeśli kiedyś uwierzycie, że razem z Wami przychodzi szczęście to pamiętajcie o tym, że razem z czyimś odejściem to szczęście zanika
17. Ludzie w złych chwilach zapominają o tych dobrych. Nagle tracą wiarę w sens istnienia czegoś, co przecież pięć minut wcześniej, było czymś wyjątkowym
18. Dziękuję, że jesteś bo gdyby Ciebie nie było to nie wiedziałbym co i jak pisać aby świat dowiedział się jaki jest mój stan
19. Ucieczka to nie okazanie słabości. To pokazanie drugiej osobie, że ktoś, kogo kochamy, potrzebuje naszej bliskości
20. Gorsze od życia złudzeniami jest życie nadzieją. Złudzenia zawsze są nierealne, a nadzieja daje powody aby móc żyć w niepewności
21. Jeśli istnieje życie po śmierci to chciałbym być aniołem i czuwać nad Tobą każdego dnia i każdej nocy abyś mogła w spokoju i radości wspominać nasze życie
22. W życiu nie ma ciężkich dni. Są tylko te, z których nie jesteśmy zadowoleni
23. To nie przez lenistwo, ale przez brak wiary, człowiek przestaje marzyć i śnić
24. Nieważne gdzie pójdziemy po śmierci. Ważne kogo tam spotkamy
25. Gdy się za kimś tęskni, miesiąc to najdłuższe trzydzieści dni w roku
26. W XXI wieku osoba inteligentna to taka, której poziom inteligencji sięga ponad wysokość krawężnika
27. Ludzie przychodzą i odchodzą. Dają wiarę i zawodzą. Życie...
28. Niektórzy ludzie zapominają, a jeszcze inni nie chcą pamiętać
29. Brak wiary w miłość to wyzwanie dla dwojga
30. Najpiękniejsze w miłości jest to, że zmieniamy czyjś świat na lepszy, nie oczekując podziękowania
Tagi: miłość, pożądanie, zauroczenie, fascynacja
skomentuj (0)